بخش دوم ) ازکجا بدانیم نظام جمهوری اسلامی کارآمد بوده است یا نه؟

بخش دوم :

خطاها و مغالطه ها در سنجش میزان کارآمدی

به هنگام ارزیابی میزان کارآمدی یک نظام یا جریان ، بطور عمدی یا ناخواسته خطاها یا مغالطه هایی صورت می گیرد که نتیجه ارزیابی را تحت تاثیر قرار می دهد . بطوری که چه بسا موفقیت ها و نقاط قوت به نقطه شکست و ضعف بدل می شود یا برعکس .

در ادامه به برخی از این خطاها و مغالطه ها اشاره می شود : 

۱- مغالطه تعمیم جز به کل و بر عکس

در این روش به جای ارزیابی همه جانبه و کلیت یک نظام ، معمولاً با ذکر یک جزء ناقص از کل سیستم نتیجه می گیرند که کل نظام ناکارآمد است و برعکس با نشان دادن یک بخش موفق از خودشان ، سعی در القاء کارآمدی کل نظامشان را دارند، که هر دو روش غلط بوده و از تکنیک های عملیات روانی دشمن است .

۲- نادیده انگاری سهم هریک از عوامل :

در کارآمدی یا ناکارآمدی یک سیستم ، همه عوامل دخیل هستند ولی تبلیغات چی ها ، عمداً سهم بخش های دیگر را نادیده می گیرند . مثلا ً اگر مشکلاتی به خاطر عدم پایبندی برخی از مسئولین و مردم به توصیه اسلام و رهبری پیش بیاید ، صرفاً آن را به پای دین و رهبری می گذارند و از نقش مردم غفلت می ورزند . دقیقاً مثل این است که مریضی داروی تجویز شده از سوی پزشک را مصرف نکند ولی عدم بهبودی او را به گردن پزشک بیندازیم و سهم و نقش بیمار در عدم بهبودی را نادیده بگیریم .

۳- مطلق انگاری :

کارآمدی یک امر نسبی است، همانند سایراندازه های نسبی . مثلا اگر کسی بپرسد این چوب بلند است یا کوتاه ؟ باید بلافاصله بپرسیم به نسبت چی ؟ در حالی که اگر اندازه چوب بر سانتیمتر پرسیده شود ، می توان دقیقا پاسخ داد . همینطور اگر پرسیده شود ، این کشور کارآمد است یا خیر ؟ باید پرسید به نسبت چی و کجا؟ به نسبت خودش قبل از انقلاب ؟ به نسبت کشورهای مشابه ؟ به نسبت کشورهای پیشرفته ؟ به نسبت اهداف مطلوب؟
بهترین روش سنجش میزان کارآمدی، مقایسه یک کشور با همان کشور در دو مقطع زمانی است . مثلا قبل از انقلاب و بعد از انقلاب . دوران این ریاست جمهوری با آن ریاست جمهوری .
یا مقایسه دو کشور مشابه . مثلا مقایسه ایران و عراق که هر دو ۸ سال در گیر جنگ بوده اند. با این تفاوت که همه کشورهای بلوک شرق و غرب و کشورهای عربی پشتیبان عراق بودند و هیچ تحریمی علیه آن صورت نگرفت.

در حالی که عمداً ،بطور کلی و مطلق گفته می شود این نظام ناکارآمد است .

۴- تقلیل گرایی :

مخالفین نظام سعی می کنند اهداف همه جانبه و کلان نظام را به یکی از اهداف تقلیل دهند . مثلا اگر اهداف نظام در کنار پیشرفت مادی؛ مسائل فرهنگی ، معنویت ، عدالت ،استقلال، دفاع از مظلوم ، استکبار ستیزی ، مشارکت مردمی و… باشد ، فقط بر توسعه مادی تاکید می شود و بطور عمد ، ازسایر بخش ها غفلت می ورزند. در حالی که کشورهای غربی اگر در بعد مادی پیشرفت های داشته اند در مسائل اخلاقی ، خانواده ، معنویت گرایی، انسانیت و…مشکلات جدی دارند.

پسندیدم(۱)نمی پسندم(۰)